جان جهان

ما فراموش شدگان جدا افتاده از خویشیم، که دیگر سراغی از ما نمی گیرند.

جان جهان

ما فراموش شدگان جدا افتاده از خویشیم، که دیگر سراغی از ما نمی گیرند.

به من بازگرد ای چو جان و جوانی

شنبه, ۲۶ آبان ۱۳۹۷، ۰۹:۱۸ ب.ظ

امروز خودم رابا یک ترانه غرق کردم. 

خیلی وقت است ننوشتم و ننوشتن یعنی فرصت فکر کردن ندارم. 

آقای ح بالاخره فضای تلگرام را منور نمودند و بعد از سالها مقاومت تسلیم تکنولوژی شدند و من با دیدن ساعت آن و آف شدنش حدس میزنم صبح کی سرکار رفته و شب کی خوابیده پس خیالم راحت تر است.

نزدیک تولدم یک شعر با مضمون نرسیدن و نتوانستن برایم فرستاده بود که بنظر تیر خلاصی بر پیکر نیمه جان رابطه مان بود. 

اما اتفاق جالب تر این بود که پنج شنبه قبل ناگهان قرار آمدن به اینجا را گذاشت. البته که نشد. و خب برخلاف همیشه غر نزدم. گفتم دفعه بعد اطلاع بده بیایم تهران دنبالت که با اتوبوس نیاید. 

راستش بعد از نگاه کردن به سلام و علیک های مردان اطرافم باید اعتراف کنم اوضاع اخلاق و ذهنی بسیاری از مردان از فاجعه هم آنورتر است. بنابراین بی صدا و کولی بازی رجوع کردم به همان سکوتها و چند کلمه رد و بدل شده بین خودم و آقای ح. 


کم کم یاد گرفتم بی سروصدا دوست داشته باشم و سیلاب کلام و نامه و حرفهای را روی سرش آوار نکنم. 

البته که مردها از دیدن سیلاب عشق فراری اند... ما هم سری به بزرگی سد منجیل میزنیم، حالا گیریم چندجایی سوراخ و درز و خلل داشته باشد. 


  • Jahan Jan

ارباب حاجتیم

جمعه, ۲۰ مهر ۱۳۹۷، ۱۱:۲۷ ب.ظ

یک نوشته از تو لابلای دفترم پیدا کرده ام و هرروز می خوانم.

این کلمات صورت تو، صدای تو، و نگاه تو را برای من زنده می کند.

بیست و سوم مهر چهارسال قبل بود. آمده بودی اینجا  پیش من.

کتابهایم روی میز بود و داشتم از آرنت و اندیشه سیاسی اش چیزی می نوشتم، رفتم آشپزخانه چای بریزم و میوه بشورم. 

تو دفترم را نگاه کرده بودی و با مداد برایم دو بیت شعر نوشتی. 

شاید حافظ را ترجیح می دادی چون رند بود و در لفافه حرف میزد،  مثل خودت که هرگز حرف دلت را نزدی، و یکبار هم که زدی قلبم شکست.

حالا نشسته ام و در دفترم کلمات تو را دیده ام. 

حتما نمی دانی چه نوشتی. مهم هم نیست. این کلمات فقط تو را برای من زنده می کند. همین



  • Jahan Jan

آسمان

شنبه, ۱۴ مهر ۱۳۹۷، ۰۳:۰۲ ب.ظ

  • Jahan Jan

روی یار...

پنجشنبه, ۲۲ شهریور ۱۳۹۷، ۱۲:۱۸ ق.ظ

اینجا قونیه است. ترکها «کنیا» به ضم ک می نامندش.

خانه و آرامگاه حضرت مولانا همینجاست. 

اولین ماه زمستان قصد دارم اینجا باشم.  

امیدوارم که یا با یار بروم و یا تنها، تا شاید آیینه جان خویش بیابم. آیینه ای تا بتوانم تا بی نهایت انعکاس خویش ببینم. 

غزالی معتقد است زوایایی از عالم معنا هست که سالک طریق نمی تواند آن ها را به تنهایی و فقط با دل خود کشف و تجربه کند. برای این منظور فرد به دو آیینه نیاز دارد. 

غزالی این وضع را به حالتی تشبیه می کند که فرد می خواهد پس سر خویش ببیند و با یک آینه رویت آن امکان پذیر نخواهد بود. مگر آنکه فرد دو آینه در اختیار داشته باشد.


حضرت مولانا این آینه را به «روی یار» تشبیه می کند: 


آینهء جان نیست الا روی یار       روی آن یاری که باشد زان دیار


بنابراین مناسبات مهرآمیز به نوعی هنر آینه بازی است. عاشق آینه دل خود را در برابر آینه دل معشوق می نهد ‌و درمیانه بازی میان این دو آینه، امر نامتناهی تجلی می کند.

دراین جا امر مقدس در دل رابطه عاشق و معشوق رخ می نماید و حضور آن قائم به وجود هر دو آینه است. 

با برداشته شدن هر آینه،  یا تغییر زاویه آن ها، امر نا متناهی درمیانه ایشان غایب می شود....


پیوست: نه عارفم، نه واعظ، نه هیچ‌چیز دیگر. 

فقط چند وقتی است اشارات نظر مرا به قونیه می خواند.

  • Jahan Jan

ایستاده بودم بالای تپه. درست همین جا. 

اواخر خرداد بود. کنارجاده پر بود از شقایق و بابونه.

ایستاده بودم تا آقای ح برسد. 

کیاسر زیر پاهای من بود. پشت کرده بودم به جاده کوهستانی و شهر را تماشا می کردم. 

صدای آقای ح را از پشت سر شنیدم. 

برگشتم، با تعجب پرسید چرا گریه می کنی و دستش را گذاشت روی شانه ام. 

گفتم اینجا قلب دنیاست برای من. جهان زیر پاهای من است وقتی کنارم هستید....


دیروز موقع برگشت همانجا نگه داشتم و شهر را تماشا کردم. 

بی اینکه دستش روی شانه هایم باشد.



  • Jahan Jan

جدایی ابدی...

شنبه, ۳ شهریور ۱۳۹۷، ۱۲:۲۹ ق.ظ

اکنون من آن خاطره را می‌جویم و به آن خیره می‌شوم و فکر می‌کنم که فریبی بیش نبوده و در پس آن خداحافظیِ معمولی، جداییِ ابدی نهفته بود


خورخه لوئیس بورخس



  • Jahan Jan

دل تنگ ی

چهارشنبه, ۱۷ مرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۳۲ ق.ظ

نمی‌دانم از دلتنگی عاشق‌ترم

یا از عاشقی دلتنگ‌تر

فقط می‌دانم در آغوش منی

بی‌آنکه باشی

و رفته‌ای بی‌آنکه نباشی


عباس_معروفی

  • Jahan Jan

هجرت بکشت و وصل هنوزت میسر است

يكشنبه, ۷ مرداد ۱۳۹۷، ۰۷:۰۲ ب.ظ

آدمی یک روز هم تصمیم میگیرد ازخودش هجرت کند. 

 هرآنچه از گذشته مانده را همانجا بگذارد، کوله بارش را بردارد،

کلمات، شهرها، خاطرات، حتی آدمهای زندگیش را رها کند و برود.

بشود آدمی بی خاطره در سرزمینی دوردست...

  • Jahan Jan

برفت یار من و یادگار ماند مرا

شنبه, ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ۰۱:۳۴ ق.ظ
مدتها بود، میل به نوشتن در من سربرنیاورده بود. 
از وقتی مرا رانده بود انگار هبوط را تجربه می کردم. 
مرا از بهشتی که داشتم بیروت کرده بودند. اول بهت بود، بعد ناباوری، بعد خشم، بعد غم...
حالا هم اشک است و دلتنگی. می دانستم خیلی دوستش دارم، شاید برای همین رها کردمش، برای همین دور مانده بودم و خبری نگرفتم. حتی عید تبریک نگفتم. تبریک ها و مناسبتها و پیامهای زیادی در دوران وصل داده بودم که اغلب بی جواب بود. 
اما می خواستم این بار آنچه به چشمش می آید جای خالی من باشد. جای خالی توجه و شیفتگی ام نسبت به او.
که به چشمش هم آمد. شاید برای همین پیش قدم شد که بگوید دوست و آشنا می مانیم. من اما بیشتر می خواستم.

حالا آرامم. مانند زنی که مرگ و فقدان خوشبختی را باور کرده. اشکهایش را ریخته، روحش را چلانده، راه زندگیش را ادامه می دهد با نبود آن دیگری.
با جای خالی او و فقدانش در زندگی.
همیشه در قلب و خونم جریان دارد. وقتی دلتنگ هستم خودم را در میان چادر سفید نماز با شکوفه های سبز که برایم خرید می پیچم، یا انگشتر عقیق سبز ش را در انگشتم می اندازم. 
بعد کی خوابم و اغلب خوابش را می بینم. 

دیشب خواندم آدم عاشق همیشه رانده می شود.
خواندم هرجا که عشق باشد، پشت سرش جدایی فرا می رسد.

  • Jahan Jan

خیالت هر دمی اینجاست با ما...

جمعه, ۱۵ تیر ۱۳۹۷، ۰۹:۴۰ ب.ظ


دلم چنان برایش تنگ شده که حتی یادآوری نامش هم آتش به دلم می زند.

وقتی که نیست، چه فرقی دارد من کجا هستم یا چه می کنم؟

  • Jahan Jan